ليلي نام تمام دختران ايران است

فاطميه

سوگند — Sun, 04 Jun 2006 18:57:00 GMT

بسم رب‌الزهرا

اللهم صلي علي فاطمة و ابيها و بعلها و بنيها بعدد ما احاط به علمک والعن الجبت و الطاغوت والنعثل بعدد ما احاط به علمک.

السلام عليک يا فاطمة‌الزهرا

بعد از آن جشن بزرگ يعني عيدغدير غمي بزرگ‌تر يعني مصيبت مادر، عالم را فرا گرفت. در اين روز در و ديوار مي‌گريند و از غم تنهايي مادر مي‌خوانند.

اين روزها، ايامي است که مادر عالم بشريت، مادري که اگر نبود ما هم نبوديم، مادري که پدر گفت او ام‌ابيهاست، يعني ريشه‌ي پدر، دختري که اگر نبود پدر هم نبود. زني که به محبت او خداي متعال چرخ گردون را آفريد. حال اين مادر، اين دختر و اين همسر در بستر است. اين روزها هر وقت علي (ع) به منزل مي‌آيد مي‌گويد فاطمه جان مردم ديگر جواب سلامم را نمي‌دهند. اين روزها حسن و حسين گريانند، زينب چهارساله پريشان است و اين‌گونه مي‌گويند:

کمتر دهيد شرح غم بي‌شماره را

کمتر کنيد خون، جگر پاره پاره را

مادر که رفت با رخ نيلي به زير خاک

پنهان کنيد از پدرم گوشواره را

مگر زهرا چه گفت، مگر جز اعطايي که پدر بزرگوارش به او داده بود چه مي‌خواست، مگر نگفت فدک را پدرم به من اعطا نموده، حال چرا دست نانجيب صورتش را کرد نيلي. آيا او مي‌دانست که به صورت نور خدا سيلي زد، به خدا نه، به خدا اگر مي‌دانست اين کار را نمي‌کرد. مگر محسن زهرا چه کرده بود، او که بايد مي‌ماند و در کربلا حسين را ياري مي‌کرد.

آن فرقه‌اي که تيشه به نخل فدک زدند

بر زخم ختم رسولان نمک زدند

مهدي بيا ز قاتل زهرا سؤال کن

مادر چه کرده بود که او را کتک زدند

آي شيعيان آيا صداي مهدي فاطمه را نمي‌شنويد که مانند جد بزرگوارش حسين ياري مي‌خواهد، آيا نمي‌شنوید که او هم می‌گوید: کیست تا مرا یاری کند. آی شیعیان یاری کنید مهدی فاطمه را تا بیاید و انتقام خون مادرش زهرا و محسن او را بگیرد. ای منتقم فدک و غریبی حسن و خون حسین، ای منتقم اسیری زینب بیا، آقاجان بیا،بیا، بیا. دعا کنید دعا کنید دعا کنید مهدی بیاید.

نخل سوزان فدک را آب ده

باز شمشیر علی را تاب ده

چشم بر بازوی تو دارد فدک

وارث گلبرگ خونین فدک

آی شیعیان فاطمیه نزدیک است، مادر در بستر، نالان و پریشان، بیایید فاطمیه را باشکوه‌تر از بیش برگزار نماییم و کمر دشمنان اهل‌بیت را بشکنیم همان‌گونه که آنها کمر زهرا را شکستند. همه می‌دانیم که فرج و ظهور مهدی فاطمه، فقط در دو صورت امکان‌پذیر است: 1) دعا برای فرج، 2) معرفت پیدا کردن به فاطمه بنت رسول‌الله.

حال که دست به دعا برمی‌داریم و فرج آقا و مولای‌مان را می‌طلبیم برای خشنودی دل زخم‌دیده زهرا هم دعا کنیم، دعا کنیم او خشنود شود که اگر نشود وای به حال ما، اگر خشنود نشود فرج صورت نمی‌پذیرد.

آرزوی من سلام فاطمه است

اذن حق در انتقام فاطمه است

هیزم خصم علی در پیش ماست

انتقام من از او در ابتداست

من حنین ناله‌ی زهرائیم

صاحب آن ناله‌ی صحرائیم

شهر من گشته غم‌آباد فدک

پیش من باقی است اسناد فدک

پاسدار عفت و پاکی منم

داغدار چادر خاکی منم

قلب من چون آن سند شد ریز ریز

چونکه با خاک آشنا شد آن عزیز

در کف من گوشواره مانده است

مادرم آنجا پسر را خوانده است

اشعار برگرفته از کتاب اسرار فدک نوشته‌ی محمدباقر انصاری و سیدحسین رجایی

عبادت جوان

سوگند — Tue, 13 Dec 2005 10:14:00 GMT

ارزش عبادت خدا در دوران جواني

اگر در جواني خوشي‌هاي دنيا با تمام زيبايي‌هايش را کنار گذاشته و در جواني به عبادت و بندگي خدا مشغول شويم، خداوند به ما پاداش 72 صديق (1) مي‌بخشد و در اين‌باره خداوند مي‌فرمايد: «اي جوان رها کننده‌ي شهوت به خاطر من، و سپري کننده‌ي جواني‌ات براي من! تو در پيشگاه من، مانند برخي فرشتگاني».

پيامبر نيز مي‌فرمايد: «خداوند بزرگ، جواني را که جواني‌اش را در راه بندگي خدا سپري کند، دوست مي‌دارد».

1_ صديق به کسي گفته مي‌شود که همواره پاي‌بند به حق است و يا کسي است که عادت و خويش راستي است (مجمع‌البيان،ج3، ص 110، ذيل آيه 69 از سوره‌ي نساء)

در محضر خدا

سوگند — Sat, 03 Dec 2005 20:00:00 GMT

خود را در مظهر خدا دانستن نظارتى است كه مى‌تواند بهترين بازدارندگى از گناه را داشته باشد. تصور ما از خداوند، تصور خاصى است. معمولاً قبول داريم كه خدايى هست و از همه چيز خبر دارد اما او را حاضر نمى‌دانيم. فكر مى‌كنيم كه در پس پرده‌هايى قرار دارد و احتمالاً در بالاى آسمانهاى هفت‌گانه است و فرشتگانى هستند كه گزارش كارهاى ما را به او مى‌رسانند و در قيامت است كه با او روبه‌رو مى‌شويم و... همه اينها را مى‌توان در يك كلمه خلاصه كرد و آن تعبير «خداوند غايب» است. غالباً «وجود» خدا را قبول داريم، اما «حضور» او را باور نداريم. او را بيشتر غايب مى‌دانيم تا حاضر.

ابن ابى‌العوجاء خدمت امام صادق (عليه السلام) رسيد و سؤالاتى درباره مسايل اعتقادى پرسيد. از آنجا كه حضرت صحبت از خدا مى‌كردند، او به حضرت عرض كرد: «خدا را ياد كردى و ما را به چيزى كه «غايب» است حواله كردى؟!» در اين جمله، تصوير «خداوند غايب» به خوبى روشن است. حضرت در جواب وى فرمودند:

«ويلك كيف يكون غائباً من هو مع خلقه شاهد و اليهم أقرب من حبل الوريد، يسمع كلامهم و يرى اشخاصهم و يعلم اسرارهم؛ واى بر تو! چگونه غايب است كسى كه همراه خلق خود شاهد آنان است و از رگ گردن به آنها نزديك‌تر است، سخن آنها را مى‌شنود و خود آنها را مى‌بيند و اسرار آنها را مى‌داند.»

در اين كلام نورانى، تصويرى كه حضرت از خداوند ارائه مى‌دهد، «خداوند شاهد» است، نه خداوند غايب كه در پس پرده‌هاى هفت‌گانه قرار دارد. اين تصوير مى‌تواند شرم را برانگيزد و تنهاييها را مصونيت بخشد. اما تصويرى كه خداوند را غايب مى‌داند، در خلوت كارايى نخواهد داشت. امام سجاد (عليه السلام) مى‌فرمايد: «از خدا حيا كنيد چون به شما نزديك است.»(2)

خداوند به حضرت عيسى (عليه السلام) چنين موعظه مى‌كند كه اى عيسى هر جا كه هستى مراقب من باش. همه اينها لزوم تغيير در تصوير ما از خداوند را روشن مى‌سازد.

براى ايمنى خلوت بايد از خدا شرم كرد و شرم از خدا مشروط به اصلاح تصويرى است كه از خدا وجود دارد. زمان اين اقدام نيز پيش از موقعيت خلوت است. پيش از نياز بايد اين معارف را كسب كرد و سپس هنگام خلوت كه هنگامه نياز و احتياج است، بايد آن را فراخوانى كرد. هنگام نياز، وقت كسب معرفت نيست. آنجا وقت هزينه كردن و به كار بستن معرفتهاى كسب شده است. به همين سبب هنگام خلوت صحبت از كسب معرفت نشده، بلكه صحبت از ذكر و يادآورى خداوند به ميان آمده است. يادآورى يعنى فراخوانى آنچه وجود دارد. خداوند به حضرت عيسى (عليه السلام) سفارش كرده كه وقتى با گناه خلوت كردى، مرا فراموش نكن و هنگام خلوت مرا زياد ياد كن.(4)

جالب اينكه در اين روايات، صحبت از ياد كردن نيست، بلكه صحبت از «فراوان ياد كردن» است. پيامد ياد كردن خدا، ايمنى خلوت و مصونيت از گناه است، همان‌گونه كه درباره حضرت يوسف اتفاق افتاد. آنچه حضرت يوسف را نجات داد اين بود كه ابتدا به ياد خدا افتاد و سپس شرم كرد.

خلاصه اينكه حاضر دانستن خداوند، خلوت را به حضور تبديل مى‌كند و از آسيبها ايمن مى‌سازد و به همين جهت اولياى دين براى بازدارى مردم از گناه، به مسأله حضور و نظارت خداوند توجه داده‌اند.

شخصى خدمت امام حسين (عليه السلام) رسيد و گفت: من مرد گنه‌كارى هستم و توان مقاومت در برابر معصيت را ندارم، مرا موعظه كن. حضرت به وى فرمودند: پنج كار بكن و سپس هر چه مى‌خواهى گناه كن. سومين نكته‌اى كه فرمودند اين بود: «و اطلب موضعاً لايراك اللَّه و اذنب ما شئت؛ مكانى بياب كه خدا تو را نبيند، سپس هر‌چه مى‌خواهى گناه كن.»

(1): كافى، ج 1، ص 125، ح 3؛ من لايحضره الفقيه، ج 2، ص 250، ح 2325؛ توحيد صدوق، ص 254، ح 4؛ احتجاج، ج 2، ص 208، ح 218؛ ارشاد، ج 2، ص 201؛ بحارالأنوار، ج 3، ص 33.

(2): بحار الأنوار، ج 71، ص 336.

(3): كافى، ج 8، ص 136.

(4): بحارالأنوار، ج 14، ص 294.

(5): بحار الأنوار، ج 78، ص 126، ح 7.